حالا رو نبین که دولتی ها مناصب سفارتی رو برای اقوام شون درو کردن. زمانی که پدرم برای دولت کار می کرد هیچ کس رو از تهران نفرستاده بودند و کلا از حقوق دولتی در اون هیرو ویر خبری نبود. پدر و مادر من عضو انجمن های اسلامی دانشجویان اروپا بودند. انجمن به صورت خود جوش میتینگ بر گزار می کرد و انجمنی ها بودند که در اولین ساعت های انقلاب وارد سفارت ایران شدند و با شور انقلابی و بدون چشمداشت سعی کردن از انقلاب دفاع کنند و شکل جدیدی به روابط بین المللی ایران بدن.
پدر برام تعریف می کرد که تا مدت ها تنها منبع درآمد خانواده پولی بود که از کار کردن شبانه توی مک دونالد در می آورد. بعد ها وقتی دولت انقلابی کمی سر و سامان گرفت و امیدها به نوسازی گرم شد جنگ همه توش و توان انقلاب رو بلعید.

تو چه تصوری از خونه یه دیپلمات داری ؟ حتما تو هم دیدی که دیپلمات ها در چه خونه هایی زندگی می کنند. ایرانی های حالا هم در لندن کم تجملاتی نیستند و اسمش هم هست که می خوان آبروی دولت رو حفظ کنند. خانه ما در اون دوران رو به خوبی به خاطر میارم. طبقه پایینش مغازه یک هندی بود که من روز و شب رویای شکلات هاش رو داشتم. از این مرد هندی تصویر یک آدم با موهای خیلی کثیف توی ذهنم مونده.

پلکان های خونه از توی انباری مغازه اون رد می شد و به خونه کوچک ما می رسید. خونه عملا یک پدرمق داشت با یک فضایی شبیه به نشیمن. من یادم نمیاد که مبلمان خانه چه طوری بود. ایا اصلا مبل داشتیم ؟ فکر نکنم. عکس ها که این رو نشون نمی دن.

به نظرم در پدرمق مادر و پدرم تخت خواب بود ولی ما کجا می خوابیدیم؟ مطمئن هستم که تختی برای من و خواهرم در کار نبود. همین طور اسباب بازی و لباس هایمان کجا بودند ؟ من هیچ تصویری از ان ها یا یک کمد احتمالی توی ذهنم ندارم. چیزی که خوب یادم میاد خواسته هایم است. این که دلم می خواست توی مک دونالد غذا بخوریم بس که تبلیغاتش وسوسه آور بود. ولی کلا یادم نمیاد بیرون غذا خورده باشیم.

مادرم یک بار تعریف می کرد که وقتی به همسایه ها می گفته که پدرم دیپلمات است آن ها می پرسیدند ما تعطیلات کجا می رویم ؟ جزایر قناری؟
پدرم که این داستان رو شنید گفت که مادرم باید می گفته که دولت ما یک دولت انقلابی است، دولت محرومین،…

اتای بیچاره! یا بهتر بگم مادر و اتای بیچاره! بر عکس مادر و پدر تو خیلی دیر فهمیدند که سود جویان سوار آرمان پرستی امثال آن ها شدند و هر چه انقلاب و ایده ال بود با خودشون بردند.

باور می کنم وقتی می گویی مادرت با از دست دادن شغلش شکسته شد. پدر و مادر من خیلی مقاومت کردن. از دست دادن امید هایی که زندگی ات را صرف مبارزه برای آنها کرده ای حیلی سخت است. پدر من وقتی به این واقعیت تن داد به تمام معنی فرو ریخت. کاش مرده بود، آدم دیگری شد. نتوانست واقعیت را تحمل کند.